Październik przeorał mnie solidnie na wszystkie strony, nie tylko faktem pogody, ale i kowidka migreny, a co za tym idzie, chandry. Zamiast sięgać radośnie po kolejne książki, ja radośnie owijałam się kocami, budowałam twierdzę z chusteczek i patrzyłam na złocące się w parku liście z zazdrością, sącząc kałkałko. Tak! Kałkałko! Czejńdż maj majnd ;) ale kiedy ja zdychałam z katarem/kowidem/migreną/innym draństwem, które się przyplątało, liście tak pięknie opadały... i zamiast czytać, gapiłam się, jak październikowe wichury szarpią ludźmi na ulicach. Takie tam, małe przyjemności, bo nie mogłam się skupić na lekturze. Ale jakoś poszło!
